Visie
Stichting FemFusion vatte haar visie op de lesbische emancipatie samen in een beleidsstuk van vijf pagina's. Hierin wordt gesteld dat de emancipatie van lesbische vrouwen zich op het ‘kruispunt’ bevindt van homo-emancipatie en vrouwenemancipatie en een meer specifieke aanpak verlangt dan in het verleden is gehanteerd.
In de aanloop naar de Homonota 2008-2011 is deze visie op verzoek ingediend bij het ministerie van OCW en heeft ertoe geleid dat "het versterken van de maatschappelijke zichtbaarheid en emancipatie van de lesbische vrouw" voor het eerst in de geschiedenis expliciet in het overheidsbeleid is opgenomen!
Om lesbische emancipatie een streven van de gehele maatschappij te maken, formuleerde FemFusion een op haar beleidsvisie gebaseerd, kort maar krachtig:
v i j f e i s e n p l a n
1. emancipatie van de lesbische beweging
De belangen van homomannen en lesbische vrouwen komen lang niet altijd overeen. Organisaties in de ‘holebi’ beweging hebben veel bereikt, maar hierbij lijkt ‘le’ helaas vaak slechts het tussenvoegsel dat ‘ho’ en ‘bi’ verbindt.
Vaak liggen onze issues ook dichter bij die van de vrouwenemancipatie in het algemeen en raken in de nuancering binnen de bestaande homobeweging verloren. Lesbische vrouwen zijn een aparte doelgroep en zouden graag als zodanig worden (h)erkend!
2. onderzoek naar de lesbische identiteit
Nooit is onderzocht hoeveel lesbische vrouwen Nederland eigenlijk telt. Onderzoeken richten zich hoogstens op homoseksuelen in het algemeen, waarbij men algemene conclusies trekt en het verschil tussen man en vrouw niet meeneemt in de vraagstelling. Als gevolg is weinig over ons bekend. Hoe ervaren wij ons lesbisch-zijn in de openbare ruimte? Voelen wij ons veilig op straat, op het werk en in onze sociale omgeving? Zijn er genoeg voorzieningen, fysieke ruimten voor samenkomst? Hoe staat het met de onderlinge beeldvorming en vooral de zelfacceptatie?
3. zichtbaarheid van de lesbische vrouw
Waar zijn de lesbische rolmodellen? Het lesbisch imago is negatief. Het bedrijfsleven en andere partijen associëren zich er niet van harte mee en wij ook niet altijd. Het kleine aantal prominente vrouwen, waarvan bekend is dat ze een lesbische relatie heeft, maakt hier liever geen ‘punt’ van. Laat staan dat zij een voorbeeldfunctie kan of wil vervullen. Zelfs op de werkvloer of in de eigen buurt durft de lesbienne niet altijd even zichtbaar te zijn. Prima als dit een vrije keuze is, maar feit is dat er nog een enorm verschil bestaat tussen vermeende acceptatie en daadwerkelijke erkenning.
4. ontseksen van het woord lesbisch
Op de lesbische geaardheid is niet fatsoenlijk te googlen. Lesbische vrouwen lijken het hoogst haalbare op het gebied van andermans porno. Uitkomen voor je lesbische relatie werkt vaak als een vrijbrief voor de meest intieme vragen naar ‘hoe we het dan doen’. Omdat hetero’s minder moeite hebben ons te zien zoenen, concludeert de overheid dat de sociale acceptatie van lesbische vrouwen beter is dan die van homomannen. Het nieuwe lesbische streven: erkenning van onze seksuele relaties, maar niet in de rol van pornoster!
5. veiligheid voor lesbische vrouwen
Multicultureel Nederland verhardt en de (schijn)tolerantie neemt af. Onze relaties en huwelijken worden vaak niet voor vol aangezien.
Iedere vrouw die een relatie met een vrouw heeft, weet in welke situaties het beter is de handen even los te laten. (Een vuist is immers niet het grootste vrezen.) De meeste vrouwen vinden dit logisch, een eigen keuze. Is dit de boodschap die Nederland ons wil geven?
